Omgaan met psychosegevoelige zoon

LEEUWARDEN - Anneriek haar oudste zoon Pieter (29) heeft een psychotische kwetsbaarheid. Hij is soms erg verward en kan in die toestand zo nu en dan moeilijk het overzicht op het leven houden.

Anneriek is vanzelfsprekend erg begaan met zijn lot, maar ook met ouders of naasten die hiermee te maken hebben. Als regiocoördinator van Ypsilon Friesland, behartigt ze de belangen van deze doelgroep. Door Jantsje Walstra / YourPost   Anneriek groeide op in de Randstad en volgde, omdat haar vader daar werk kreeg, het gymnasium in Apeldoorn. Na haar eindexamen studeerde ze in Groningen orthopedagogiek. Geheel onverwacht en onder moeilijke omstandigheden werd ze zwanger en beviel ze van een zoon, Pieter. Snel daarna bleek ze weer zwanger te zijn. Haar relatie werd op een gegeven moment helaas beëindigd. De vader van Pieter raakte op de achtergrond door de scheiding.  Erfelijk belast ,,Pieter was een gevoelige jongen en hij kon goed leren. Hij mocht in de tweede kleuterklas al een klas overslaan, waardoor hij erg jong was toen hij aan het gymnasium begon. Vanaf zijn veertiende ging het echter minder met hem. Ik merkte dat hij moeilijker te benaderen was, dat hij stemmen hoorde en dat hij zich anders gedroeg. Tevens begon hij toen te blowen.” Hij bleek erfelijk belast door zijn vader. Een van zijn familieleden was ook psychosegevoelig en pleegde zelfmoord. Pieter kreeg een ambulante behandeling, tot 2003, toen werd hij voor het eerst opgenomen in jeugdkliniek ´De Swing` in Leeuwarden. Hij was op dat moment zeventien. Gedwongen opnames ,,Daarna volgde een aaneenschakeling van opnames die niet echt tot een verbetering van zijn toestand leidden. Vaak werd de crisis bezworen maar verder werd het probleem niet bij de wortel aangepakt. Zelfzorg is voor hem lastig als hij verward is, maar hij wil graag zijn zelfstandigheid en waardigheid zoveel mogelijk behouden. Na een tijdje in Amsterdam te hebben verbleven volgden steeds vaker gedwongen opnames. Als hij in de war was - en omdat hij groot van stuk was - werd hij vaak gesepareerd of kreeg hij gedwongen medicatie toegediend. Tijdens zijn laatste opnames werd hij daarom zelfs in de forensische psychiatrie opgenomen (TBS-kliniek).” Hij was volgens zijn moeder, die deze behandeling zwaar overdreven vond, echter niet gevaarlijk.  Geen perspectief ,,Desondanks heeft hij wel een poging gedaan om een HBO-opleiding te volgen maar dat mislukte na twee maanden. Nu heeft hij al twee jaar geen dagbesteding. Hij woont in een woonvorm voor langdurige behandeling. Hij heeft zo totaal geen perspectief .”  Anneriek zegt dat hij niet betrokken wordt in een hersteltraject. ,,Het blijkt dat cliënten weer meer zingeving in hun leven ervaren door zo’n traject omdat ze dan ook zelf betrokken worden in het maken van toekomstplannen.” De rol van ‘grote broer’ De andere zoon, Joeke, kreeg minder aandacht van zijn moeder vanwege de psychoses van zijn oudere broer. Pieter vindt het daarom extra jammer dat hij niet de rol van ‘grote broer’ kan vervullen. Wel heeft hij inmiddels wat meer contact met zijn vader. (Dit is deel 9 in een serie over psychische kwetsbaarheid. De auteur hoopt met haar artikelen het taboe rond deze problematiek weg te nemen)