'Iedere nieuwe dag voelt als een groots geschenk'

LEEUWARDEN - Vera C. Mulder (25) wilde vroeger cliniclown worden. Later droomde ze van verhalen vertellen en mensen te ontroeren. Haar dagelijkse realiteit is fibromyalgie (chronische pijn in spieren en bindweefsel). Dat en meer in de Doorloper van deze week.

Algemene info:
Onder de hashtag #GeenDorHout geven mensen die chronisch samenleven met ziekte gezichten aan berichten over 'de risicogroep'. Vera’s lichaam mag dan geregeld tegenstribbelen, ze is echter zeker #geendorhout.

Wat ik vroeger wilde worden:
Cliniclown, om een lach op het gezicht van zieke kinderen te toveren. Later droomde ik van verhalen vertellen, mensen ontroeren en meenemen naar nieuwe werelden als schrijfster en theatermaker.

Ik werd uiteindelijk:
Na een jaar Kunsten, Cultuur en Media (RUG) bloeide ik op bij Docent Theater (NHL). Hoewel zonder diploma voel ik me zeker geslaagd.

Wat me tegenwoordig bezighoudt:
Mijn dagelijkse realiteit is fibromyalgie, wekedelenreuma. Ik vind het belangrijk bij te dragen aan de representatie van (jonge) mensen met een handicap. Zeker nu we worden weggezet als 'het dorre hout van de samenleving'. Creatief en positief geef ik mijn uitdagingen waarde, een ontdekkingstocht die ik deel op 1234hetleven.nl.

Mijn grootste bezit:
Na tien jaar chronische pijn, uitputting en overprikkeling voelt iedere nieuwe dag als een groots geschenk. Mijn lieve vrienden, biologisch eten, zonnestralen op de bank, podcasts, frisse lucht en duizend-en-één-meer buitengewone dagelijkse cadeau(tje)s geven mijn leven kleur.

Grootste kwaliteit:
Veerkracht! Beperkingen zie ik als grenzen van mijn mogelijkheden. Een lichaam als het mijne gun ik niemand; gezonde groei en (zelf)inzicht deel ik des te liever.

Meest bijzondere ontmoeting in Leeuwarden:
Vorig jaar ontmoette ik de Nationale Ombudsman via wijkteam Oud-Oost. We praatten over (jong zijn met) chronische ziekte en de belemmeringen die daarbij komen kijken. Het belangrijkste wat ik wilde overdragen is dat ik volwaardig mens ben, en geen code in de dossierkast. Vooroordelen en veroordelen op basis van leeftijd, beperkingen, hulpmiddelen etc. doen pijn.

Waarover zou meer gesproken moeten worden:
Toegankelijkheid en inclusiviteit. Geregeld blijken gebouwen, ruimtes, stoepen, taludjes, toiletten (en zo kan ik nog wel even doorgaan) onbereikbaar voor mij. Mijn handicap blijkt aanleiding voor uitsluiting, vernedering en uitgescholden worden -onbegrijpelijk, vind ik dat.

Het allermooiste van de stad is:
Het taludje voor De Plek in de Oosterstraat. Nadat ik aangaf graag eens binnen te kijken, was dit binnen een week gerealiseerd. Zo kan het dus ook! De schuine opgang bevestigt voor mij dat je stem laten horen daadwerkelijk tot verandering kan leiden.

Leeuwarden is voor mij:
De stad waar ik mijn mooiste studiejaren beleefde, maar ook maandenlang opgesloten zat vanwege verkeerde hulpmiddelen. Ik heb mijn toekomstdromen radicaal moeten bijstellen om meer en meer in balans te leven tussen wie ik ben en wat ik kán.

Waar ik mij het meest aan stoor:
De vele winkels, horecagelegenheden en andere voorzieningen die ontoegankelijk zijn voor mensen die gebruik maken van een rolstoel. Daarom is bewustwording en bijvoorbeeld het investeren in taludjes zo belangrijk.

Waar ik graag shop/sneup:
Jouw Dagelijkse Kost in de Oosterstraat. (H)eerlijk eten, mooie verhalen en ondernemers met hart voor de duurzame zaak. Ook tijdens de coronacrisis stonden Monique en Ronny klaar om me te steunen. Prachtig toch?

Hoogtepunten in mijn leven zijn er genoeg, maar wat er echt uitspringt:
De theatervoorstelling ‘Oorlogskind’ die ik in 2017 regisseerde voor Theater Na de Dam en waarmee we onder andere Befrijdingsfestival Fryslân openden. Herinneringen aan medemakers en spelers van jong tot ouder koester ik tot op de dag van vandaag.

Als ik niet in Leeuwarden woonde, dan:
Zou ik verhuizen naar een licht gelijkvloers natuurhuisje van waaruit ik zonder moeite kan uitwaaien dichtbij bos of water. Tips zijn welkom! ;-)

Wat ik mis in de media:
Is het je ooit opgevallen hoe zelden je (jonge) mensen met een handicap gerepresenteerd ziet in de media? Zichtbaarheid is belangrijk voor een ruimer voorstellingsvermogen.

Favoriete podcast:
Damn, Honey, een feministische podcast waarin ook validisme (discriminatie van mensen met een handicap, red.) aandacht krijgt. Enorm verhelderend!

Als ik miljoenen zou winnen met een loterij dan:
Lijkt het me heerlijk hulp(middelen) te kunnen kopen zonder tussenkomst van ingewikkelde loketten. Verder zou ik mijn lieve vrienden bedanken voor hun vertrouwen en steun. Van een redacteur voor de boeken die ik wil schrijven, droom ik stiekem al jaren. Ook zou ik uiteraard geld reserveren voor onderzoek en lotgenoten.

Het eerste wat ik doe als ik na mijn werk thuiskom:
Had ik maar de energie om te kunnen werken!

Maak me wakker voor:
Mijn lichaam dat de Elfstedentocht kan fietsen. Met dit beeld sta ik iedere ochtend op. Hoop doet leven!

Meer over mij weten:
1234hetleven.nl of @VeerkrachtVera.

Wilt u individueel of als groep meedoen aan deze rubriek? Mail dan naar redactie.hah@ndcmediagroep.nl of doe een belletje naar 0641954610.