Stileven | Ruiterlijk excuus

Een van mijn mooiste verhalen gaat over een man die in de oorlog even fout was, maar daarna ontzettend moedig.

Zijn zoon was woedend toen de Leeuwarder Courant het publiceerde. Hij klaagde me aan bij de Raad voor de Journalistiek, maar die oordeelde dat het artikel met zorg geschreven was. Gelukkig.

Onlangs ben ik opnieuw – in een boek – aangevallen vanwege dit verhaal. De schrijver vond mijn verhaal tendentieus, dus stemmingmakend, en het deugde ook verder niet. Ik baalde, maar schoot niet in de verdediging; dat schiet vaak ook niet op.

Ik vroeg hem het verhaal nog eens te lezen. Hij mailde direct terug: ,,Je hebt gelijk, ik ben de mist ingegaan. Ik kan het nu niet meer schrappen, maar verander het in de tweede druk. Excuses.”

Ik baal wel, want dit stukje ligt morgen in de kattenbak, maar dat boek blijft bestaan. Maar ik vind het ook stoer, zo‘n ruiterlijk excuus.