Stileven | Woorden dreunen een leven lang door

Leeuwarden

Op een bankje bij it Skûtsjesilen raak ik aan de praat met een oud-schipper.

Als ik vertel dat ik bij een antidiscriminatie bureau heb gewerkt, zegt hij: ,,Discriminatie? Daar hebben wij ook veel last van gehad. Het begon al op de lagere school. Daar zongen ze: Alles in de wind, alles in de wind, 't is maar een schipperskind.

Schelden, schelden doet niet zeer? Slaan zo veel te meer? Onzin. Zou best wel eens andersom kunnen zijn. Woorden dreunen door, een leven lang. Dat zeg ik niet, dat zei die schipper.

Ik moet denken aan een zin uit een ander kinderliedje: Ook al is hij zwart als roet, hij meent het wel goed.

Dat zinnetje over schipperskinderen is inmiddels geruisloos veranderd in: Daar loopt een schipperskind. En ik heb helemaal niemand woedend horen zeggen dat ons culturele erfgoed is aangetast. Zo gemakkelijk kan anti-discriminatie zijn. Nu dat andere zinnetje nog.


Auteur

Redactie