Stileven | Kerken als stiltecentra

Column

Troost vinden in het geloof, ik gun het iedereen, maar mij lukt het niet. Het is zoiets als een Bijbel gebruiken om een wiebelende tafel overeind te houden, zegt de arts Bert Keizer. Ik ben het met hem eens.

Predikanten beloven veel, maar geven garantie tot de hemelpoort, dus je kunt nooit wat claimen. Daarom ben ik tegen. Zo stellig, dat vroeger om mij alle kerken plat mochten. En moskeeën ook, ik discrimineer niet

natuurlijk. Maar later bedacht ik: dan missen we onze bakens, want aan de kerken herken je de dorpen. Dus nuanceerde ik mijn standpunt: de torens mogen blijven.

Inmiddels ben ik nóg milder. Er hoeft niks meer plat. Alleen dat gepreek over hemel en hel – kan dat stoppen? Dan worden kerken stiltecentra waar je naar je hart kunt luisteren. En als er wel een imam of dominee zo nodig moet, dat dan iemand zegt: 'Stil even'.

Tekst: Ate de Jong


Auteur

Redactie