,,Uit liefde voor de muziek van Joe Cocker"

LEEUWARDEN

,,Man, ik had nooit gedacht dat het organiseren van een tour zo tijdrovend en intensief zou zijn,’’ zucht saxofonist Deric Dyer in zijn studio in Massachusetts. ,,Als ik vroeger op pad moest met Tina Tuner of Joe Cocker, deed ik gewoon mijn saxofoon in de koffer en weg was ik. Nu moet ik een hele tournee zelf op poten zetten.’’

Dyer heeft het tot zijn muzikale missie verheven om de muziek van Joe Cocker levend te houden. Daarom komt hij binnenkort met een bijzondere band naar Nederland. Die bestaat naast hemzelf uit onder andere Cliff Goodwin en Mitch Chakour, net als Dyer oudgedienden in de begeleidingsgroep van de in 2014 op 70-jarige leeftijd aan longkanker overleden Cocker. ,,Het was een heidense klus om iemand te vinden die het stemgeluid van Cocker kon benaderen, maar in de persoon van Elliot Tuffin hebben we een man gevonden die de ziel van zijn muziek weet te raken,’’ glundert Dyer. ,,Die jongen heeft het helemaal. Cliff en ik hebben drie try-out shows met hem gedaan hier in Amerika en ze sloegen in als een bom. Het publiek was onder de indruk.’’ Als Dyer zegt dat Tuffin ,het helemaal heeft,’ dan mag je hem op zijn woord geloven. Sinds de jaren zeventig is hij namelijk regelmatig met de voormalige loodgieter uit Sheffield op pad geweest. ,,In de jaren zeventig zat ik samen met Cliff in een band die American Standard heette. We hadden dezelfde manager als Joe Cocker en in 1977 koppelde hij ons aan elkaar. Joe had altijd moeite om voor zijn tournees een goede begeleidingsband te vinden en zijn manager vond ons geknipt voor dat werk. Het klikte meteen tussen ons en vanaf dat moment waren we met grote regelmaat met Joe op pad door de hele wereld. Ik had daarvoor twee jaar met Tina Turner gewerkt, dus ik kende het klappen van de zweep aardig.’’ In de loop der jaren heeft Dyer Joe Cocker goed leren kennen. ,,Hij rekende mij tot zijn trouwste vrienden en was altijd heel openhartig als ik hem opzocht in zijn huis in Colorado. Het mooie aan Joe vind ik dat hij altijd zichzelf is gebleven. Hij had helemaal geen ego. In 2002 tourden we Tina Turner door Amerika. Joe liep backstage rond zonder pasje en werd op een gegeven moment door een beveiliger van Tina in de kraag gegrepen. ,,Ik zing hier vanavond ook,’’ zei Joe als verdediging. Hij noemde zijn naam niet eens, want zo was hij. Geen enkel ego.’’ ,,Hij was iemand voor wie ik alles over had,’’ bekent Dyer. ,,Zijn muziek ligt me zo na aan het hart dat ik per se wil dat mensen zijn liedjes ook vandaag nog live kunnen horen.’’ En dankzij de rauwe strot van Elliot komen Cocker hits als The Letter, Cry Me a River, You Can Leave Your Hat On, Up Where We Belong en Unchain My Heart weer helemaal tot leven op het podium. Deric: ,,Ik heb later ook met mensen als Brian Ferry, Roger Hodgson en Andrea Bocelli gewerkt, maar Joe heeft het warmste plekje in mijn hart gehouden. Een half jaar nadat hij overleden was, begon het aan mij te knagen. Ik heb Cliff gebeld en gezegd: we mogen die prachtige muziek van Joe niet verloren laten gaan. Dat was Cliff roerend met mij eens en dus gingen we op zoek naar iemand die Joe zou kunnen vervangen. Elliot kwam als een geschenk uit de hemel. Man, wat een stem. Om kippenvel van te krijgen. Het is een hele klus geweest om deze tournee samen te stellen, maar ik geniet bij voorbaat al met volle teugen om straks met deze muziek op het podium te staan. En er is maar één reden waarom we dit doen: uit liefde voor de muziek van Joe Cocker.’’ Op 11 maart geeft de begeleidingsband van Joe Cocker een concert in Neushoorn Harry de Jong

Auteur

Redactie