Saah uit Syrië is vrijwilliger bij mevrouw Wiersma in Greunshiem

LEEUWARDEN

Saah (23) vluchtte uit zijn land en moest zonder vrienden of familie een nieuw bestaan opbouwen. Mevrouw Wiersma (92), bewoonster van Greunshiem, kan het maar moeilijk begrijpen, maar heeft veel respect voor de jongeman die in haar leven is gekomen. Daarnaast vindt ze het ook erg gezellig. ,,Maar dat komt misschien ook wel omdat ik zo’n kwebbel ben!”, lacht ze vrolijk.

Door Iris de Jong en Nienke Harsta De leesbril hangt sierlijk om haar hals, waar ook nog twee prachtige kettingen om prijken. Ze zet haar rollator netjes aan de kant en houdt de hand van interviewster Nienke goed vast om rustig plaats te nemen in de stoel. Op de vraag hoe belangrijk zij vrijwilligers vindt, antwoordt ze stellig: ,,Zonder vrijwilligers zou het hier saai zijn, het is nu zo gezellig met z’n allen!” Ze steekt haar duim stralend in de lucht om haar mening kracht bij te zetten. ,,Ja”, vervolgt ze haar verhaal. Ik heb veel meegemaakt, maar ik ben zo blij dat ik op deze leeftijd dit ook allemaal nog mag meemaken.” Mevrouw Wiersma houdt van alle mensen om haar heen en dat wordt bevestigd wanneer een medebewoonster even langs komt wippen om mevrouw Wiersma een dikke zoen te geven: ,,Dag meisje!” Met grote bruine ogen observeert Saah - hij schuift net aan - de interviewster. Je kan zien dat hij moeite heeft met het volgen van het gesprek door haar snelle spraak. ,,Wil je misschien… iets… langzamer… praten?”, voorzichtig stelt hij de vraag. Een bescheiden glimlach verschijnt op zijn gezicht wanneer hij zegt de Nederlandse taal niet goed te begrijpen. Of de taalbarrière een groot issue is, beantwoordt mevrouw Wiersma duidelijk: ,,Nee, hoor, we begrijpen elkaar goed!” Nienke vraagt Saah hoe hij het hier als vrijwilliger vindt. ,,Heel mooi”, is zijn korte, maar krachtige antwoord. Saah woont nu twee jaar in Nederland en doet hard zijn best om de Nederlandse taal te spreken. In zijn thuisland was hij ICT-er. Hij spreekt goed Engels en Turks en is gemotiveerd om te werken. Helemaal alleen was hij, toen hij naar Nederland kwam. Een moeilijke tijd, maar Saah ziet een toekomst. Hij vindt het geweldig om met de ouderen te werken – ondanks zijn vooropleiding in de ICT-wereld. Saah heeft twee vaste dames waar hij mee spreekt, om op die manier de eenzaamheid van ouderen te verminderen. Daarnaast schenkt hij koffie en thee in op ’t Wijkplein, waar tevens een klein wit konijntje vrolijk in haar hok hupt. Saah neemt ons mee naar het buitenplein waar de bewoners ochtendgymnastiek gaan doen. Mevrouw Wiersma pakt trouw haar rollator en loopt achter de menigte aan. Een vrolijke mengeling van man, vrouw, jong en oud staat buiten. Ze vormen met z’n achten een mooie kring waar ze oefeningen doen met verschillende vrijwilligers. Bewegingen als ‘het poetsen van een tafel’, of ‘knoppen omdraaien’ om de spieren even los te maken, Mevrouw Wiersma en Saah doen allebei met een grote glimlach mee. Dat is het mooiste misschien nog wel: lachen is in iedere taal hetzelfde. Voor de PR Talentenprijs 2017  van NHL-opleiding Communicatie maakten studenten onder andere artikelen over het vrijwilligerswerk in Leeuwarden. Recentelijk plaatsten we een door hen gemaakt portret van Jappie Weijer en ook al een verhaal over Asgaarden.

Auteur

Redactie