Voorstelling Fjoer laait kort maar heftig op

LEEUWARDEN

Picknicken in de winter is het traditionele leven op zijn kop zetten.

Niet dat dit de bedoeling was van de voorstelling Fjoer, integendeel, de intentie en de verwachtingen van de bezoekers liet men aan het individu over. Het leven op dichterlijke en muzikale wijze op een rijtje zetten kwam dichter bij de waarheid en de bezoekers mochten dat op eigen manier ondergaan. De grootste verwarring vond eigenlijk voor aanvang van de voorstelling plaats toen de moderne techniek de modern ogende mens even in de steek liet. De navigatie van Tom Tom had problemen om de fabriekshal van De Mannen van Staal te vinden. Een mooie ironische en een ongewilde knipoog of flauw schamperlachje naar de moderne tijd waarin alles geregeld is en elk risico uitgebannen. Gevolg was dat de voorstelling donderdag iets verlaat aan zijn muzikale tocht mocht beginnen. Het in glitterende brandkleding gehulde koor van de Projectzangers van Collegium Vocale Fryslân die samen met leden van de COV Gloria Deo Drachten en het Kamerkoor Con Amore Musica Bolsward vormde een muur van welluidende stemmen op de achtergrond. Daarvoor de Brassband Soli Brass met de solisten Edith Bakker op saxofoon en Nienke van Leijden op de harp terwijl het grote koor de solisten Cristy Luth als sopraan en Ben Brunt als bariton had. Dat alles stond onder leiding van dirigent Gerben van der Veen die ook de muziek had gecomponeerd op tekst van Baukje Wytsma. En natuurlijk de sierlijke bewegingen van de dansers van D’Drive Artiest Dans daar weer voor, fladderend  als sierlijke in het zwart gehulde kledij. Dit alles riep een sfeer op van ongedwongenheid waarbij enkele kinderen onbekommerd door het voornamelijk volwassen publiek door dartelden. Onbekommerd en vooral ontspannen de muziek met de fraaie, ietwat melancholieke tekst ondergaan op een geheel andere wijze dan traditioneel. De diepe, ingesleten karrensporen van de kersttradities waren even op een zijspoor gerangeerd en dat alleen al was weldadig om te ondergaan. Natuurlijk staat het omkijken naar eigen leven centraal en dat is ook de rode draad in de tekst van Fjoer. Waar Wytsma de sprookjesachtige winters van het verleden schildert, kan iedereen zijn eigen beelden oproepen. Bijvoorbeeld in een eigen jaaroverzicht waarin de overledenen worden genoemd. De tijd die met de kaasschaaf de idolen uit de kinderkamer verwijdert, van Johan Cruijff tot Carlos Alberto, van Leonard Cohen tot Prince. Het leed van de naamloze moeders die verbonden worden met de ultieme moeder Maria. De angst en twijfels waarmee het levenspad van de mens is geplaveid, woorden als liefde en licht die mensen qua betekenis de kans bieden de donkere tijden achter zich te laten. Dat alles gegoten in een troostrijk muzikaal geheel met op de achtergrond de woorden van het refrein geprojecteerd. Ook beelden, vage contouren van prikkeldraad, niet al te duidelijk want de bezoeker moet baas blijven over zijn eigen beelden. Dat alles maakt de voorstelling tot een evenement waarin de dwang van het moeten is buitengesloten. Gezeten achter een alternatieve picknickmand kun je na ruim anderhalf uur constateren dat de voorstelling Fjoer kort maar heftig oplaaide. Als het leven zelf, terwijl ,,De oaljekoeken dûnsje yn it fet’’ is het aan de mens om er suiker over heen te strooien. De voorstelling Fjoer is nog te zien op woensdag 28 december, donderdag 29 december en vrijdag 30 december. Kaarten te bestellen op www.buog.nl. Tekst: Rynk Bosma

Auteur

Redactie