‘Jurkjesrevolutionairen’ overtuigen in Jorwert

Jorwert

Fraaie, dreigende bliksemschichten tekenden zaterdag de aardedonkere lucht boven Jorwert en dat decor paste wonderwel bij het thema van het iepenloftspul Londen’68 in de Notaristún in Jorwert. Want ook op het toneel flitsten de opstandige teksten van de ‘Jurkjesrevolutionairen’, zoals iemand hen noemde, vervaarlijk door het mannenbastion anno 1968. Tegen het multifunctionele asgrijze decor van de Fordfabriek in Londen wordt een groep naaisters uit de fabriek zich langzaam bewust van hun financiële achterstand ten opzichte van de mannelijke collega’s.

Tegen wil en dank wordt Rita het boegbeeld van de opstandige vrouwen en hun verzet haalt de landelijke pers en bereikt zelfs Amerika. Dat je niet van de ene dag op de andere een ‘jurkjesrevolutionair’ wordt die achteloos voorbijgaat aan de mannelijke weerstand in de directe omgeving wordt prachtig verbeeld door twee dubbelrollen. Glansrollen voor Adriana van der Ploeg-von Bannisseht en Doete Stenekes die de traditie versus het recht vorm geven. Dat geldt ook voor het duo Skelte Anema en Sjoerd van Beem die de tweestrijd van man Eddy aan het thuisfront mooi verbeelden. Het verweer van de mannen met macht komt vaak niet verder dan een denigrerend ‘mevrouwtje’ of ‘froutsje’ en het gehele probleem wordt eigenlijk samengevat in een ‘grapje’ op het spandoek van de stakers: We want sex/equality met de vouw bij de schuine streep. Beperkte mannelijke denkkaders tegenover het beginsel gelijke beloning. Met name voor de pauze valt er veel te lachen, zeker als de ambitieuze Sandra, een mooie rol van Sjoerd van Beem, in beeld komt. Een evenwicht tussen dramatiek en luchtigheid. Die luchtigheid verdwijnt als het verhaal zijn, voorspelbare, ontknoping nadert met onderweg een ietwat overbodig uitstapje naar de Tweede Wereldoorlog. Dat neemt niet weg dat de essentie van ‘Der stiet altiten wol ien op’ om het onrecht te bestrijden op een wervelende manier vorm is gegeven. Londen’68 is een voorstelling met vaart waarbij de scènes over elkaar heen buitelen als de bliksemschichten aan de hemel. Als toeschouwer raak je in de ban van de uitvoering terwijl je de afloop al min of meer weet. Het gaat niet zozeer om het navertellen van wat ooit gebeurde, maar om de eigen verbeelding van die werkelijkheid. En die was in Jorwert heel mooi. Tekst: Rynk Bosma

Auteur

Redactie