EK Column: Pure slapstick

Leeuwarden

Lachwekkend en voorspelbaar

Zelden zo gelachen tijdens een Europese voetbalfinale als tijdens Portugal-Frankrijk. Het was als kijken naar de zeven incompetente politiemannen die een eeuw geleden als de Keystone Cops furore maakten in de stomme film. Alles was voorspelbaar bij die films. Met brandhelmen getooide politiemensen die of met zijn allen tijdens een achtervolging van een trap donderden of iemand richtte de brandslang op de armzalige handhavers van de wet. Die dan vervolgens spartelend werden weg gespoten. Allemaal net zo voorspelbaar als de finale. Ommetje maken De beelden van de voetbalbestuurders bij aanvang was de reden de thriller Gangsterland van Tod Goldberg bij de hand te houden. In ieder geval spannender dan wat er op voetbalgebied te zien was en nog toepasselijk ook. Het mooie van dergelijke wedstrijden is dat je bij mooi weer ook een ommetje kunt maken of even in het gras gaan zitten, zoals Jan Mulder suggereerde. Chaplin Natuurlijk waren de tranen van 'Chaplin Ronaldo' echt en het was ook tragisch dat de man die nooit, maar dan ook nooit geblesseerd is er als een gevallen operaster af moest. De Fransen hadden beter moeten weten toen voor aanvang die armzalige Griek Angelos Charisteas van stal werd gehaald om als een soort onheilsprofeet te waarschuwen. Deze Griek kopte in 2004 het al even armzalige Griekse elftal naar de Europese titel tegen de Portugezen op eigen bodem. Achterwaartse stand Het ‘Rensenbrinkje’ tegen de paal in blessuretijd van André-Pierre Gignac was zo mogelijk nog een grotere waarschuwing aan het adres van de Fransen. Intussen ploegden de Portugezen fantasieloos voort in een spel dat ooit was bedoeld om mensen te vermaken. Natuurlijk is de tijd voorbij dat een Puskas ongehinderd zo’n veertig meter met de bal kon oprukken om vervolgens al even ongehinderd aan te leggen voor een vernietigend schot. Maar dat betekent nog niet dat de benen bijna operatief in de achterwaartse stand gezet moeten worden zoals dat nu gebeurt met Daley Blind als rolmodel. Alleen de Fransman Sissoko wist twee maal een man te passeren op basis van snelheid en souplesse, zichzelf lancerend langs een tegenstander. Niets presteren en toch incasseren Dit is het voetbal van de toekomst, zo werd er zwartgallig georeerd en misschien past het ook wel bij een toekomst bevolkt door de Infantino’s, Platini’s en Blatters van deze wereld. ‘Niets presteren en toch incasseren’ zou in gouden letters de nieuwe wapenspreuk van de professionele voetbalsport kunnen zijn. Drie keer een pass over drie meter geven en het levert je een miljoen per meter op, met dank aan de louche, bijna criminele tussenhandel van makelaars. Pure slapstick Toch kwam die Europese titel één man wel toe, noem het een oeuvreprijs voor ruim tien jaar altijd presteren bij welke club dan ook. De Charles Chaplin van de Portugezen, tranen van verdriet werden afgelost door tranen van vreugde en de camera’s volgden hem als een schaduw, de hinkepink die als een zelfbenoemde assistent bondscoach aan de kant stond te gebaren. Voor de ware verliezer van de avond, de voetballiefhebber, kon dat  tweederangs theater er ook nog wel bij, pure slapstick. Want het geloof in mooi voetbal was al bij de openingswedstrijd gesneuveld. En dan is het troostrijk dat de titel toch nog terecht komt bij één van de beste voetballers ter wereld. Cristiano Ronaldo die de voetballiefhebber troost zoals Chaplin ooit het kind troostte in The Kid. Tekst: Rynk Bosma

Auteur

Redactie