EK Column: Busgate

Leeuwarden

Dromen en fantasieën 

Als kind droom je van een voetballeven als aanvaller, prachtige dribbels die worden afgesloten met al even mooie schoten in de kruising. Fantasieën dwarrelen als bladeren door je hoofd met een staande ovatie van 50.000 toeschouwers als eindtune. En dan klopt de werkelijkheid op de deur, het gefantaseerde talent bleek in het echt toch minder allure te hebben. Het lot schikt je een plekje toe op de linksback, rechtsback mag ook nog terwijl de lokale grootheden met de bal aan de voet richting vijandelijk doel zweven. Voor al die jongens die hun eerste droom moesten laten varen gloort er na een week EK hoop. Bussen Filevorming op de Franse wegen vanwege al die bussen gevuld met dwergen uit kleine voetballanden. De spits als anachronisme opgevolgd door het bus systeem, ooit bedacht door de bankbiljetten vretende Portugees Mourinho. Het werkt simpel, je parkeert een bus met negen spelers tussen de zestien meter en 25 meter voor het strafschopgebied. Sinds Arjen Robben thuis zit en Messi niet mee mag doen weet je als dwerg dat niemand meer een man kan passeren. Dus schep je een Amazonegebied voor je eigen strafschopgebied met allerlei bomen en lianen in de vorm van armen en benen. Dat betekent dat het lot van de opponent afhankelijk wordt van de ‘hoog staande’ links- of rechtsback. Die kunnen doorgaans niks anders verzinnen dan de bal voor de doelmond te jenzen waar de kans op de staatsloterij winnen groter is dan het vinden van een hoofd van een ploeggenoot. Af en toe wil die bus wel eens naar voren gaan, je moet af en toe risico nemen in het leven nietwaar? en dan is het een kwetsbaar gebied geworden. Ook daar is iets op gevonden door de wegenwacht op de bank, haal de counter er uit met als gevolg een zondvloed aan gele kaarten rondom de middenlijn. Doodzonde blijkt nu hogere wiskunde Ooit was het een doodzonde hier een kaart op te lopen, nu is het onderdeel van de hogere wiskunde van de tactiek. Voorlopig is het EK dus het walhalla voor hard werkende, bal inleverende voetballers die nu een paar weken de koning mogen spelen. Wel bevredigend trouwens als iemand als ….. ’s avonds even met zijn vrouw belt om te vertellen hoe het ging. ‘Niet slecht, heb negentig voorzetten gegeven en 130 keer de bal tien meter in de breedte gespeeld. Alleen die ene bal twintig meter diep naar een vrijstaande middenvelder was wel risicovol.’ Terwijl Joachim Löw het hoofd moest buigen naar aanleiding van Snuffelgate, mocht de verzamelde wegenwacht in de dug-out schaamteloos het bussysteem hanteren, Busgate zou je kunnen zeggen. Gelukkig kunnen kinderen van nu nog dromen van rugnummer 6 van Spanje, Andrés Iniesta, El Blanquito, het bleekgezicht zoals de bijnaam luidt van deze weergaloze koning van het middenveld. Mooier dan nummer zes wordt het voorlopig niet. Tekst: Rynk Bosma

Auteur

Redactie