EK Column: Zandzakken, bejaarde recruten en wenen

Leeuwarden

In oranje gehuld

Hoe eenzaam zal de post-bezorger van PostNL zich voelen als hij in de eerste week van het EK zijn brieven moet bezorgen in de oude volkswijken van de grote steden? De deels in oranje gehulde werknemer zal in kleurloze wijken worden nagestaard als een generaal die met versierselen van de vorige oorlog rond paradeert. Nederland is in Frankrijk de grote afwezige ondanks een wanhopige laatste poging van de media toen zowaar het wel in Frankrijk spelende Oostenrijk klop kreeg. Zandzakken ,,Dit elftal zou niet misstaan op het EK”, zo werd er in het toch al niet bescheiden Nederland geschreven. Dat vanwege een oefenpotje waar Oostenrijk met de zandzakken rond de enkels speelde. Sparen was het motto en de nieuwe spits Vincent Jansen profiteerde van een tijdelijke hoogtestage in de Zwitserse Alpen van de Oostenrijkse defensie, toen hij moederziel alleen mocht raak koppen. Na het potje gingen de geleende zandzakken per trein terug naar het KNVB-bastion in Zeist naar aanleiding van een gepubliceerd rapport van ene Jelle Goes, sinds 2013 technisch manager bij de KNVB. De conclusies van een achterhaald systeem, een gebrek aan creativiteit en durf vormen de bezems die het beleidspaadje van de bondsbestuurders moeten schoonvegen. Crisis in het Nederlandse voetbal, zo wordt georeerd. Want voor het eerst sinds 32 jaar heeft Nederland zich niet geplaatst. Alzheimer zou je willen roepen, in 2014 derde op het WK, in 2010 finalist op het WK. Alleen de periode 1974-1978 was succesvoller. Recruteren uit bejaardenhuis Het rapport ‘Winnaars van morgen’ is één grote papieren zandzak voor een wanstaltig beleid dat blunderde toen Guus Hiddink uit het bejaardenhuis werd gerekruteerd. Lekker veilig leunen op een glorieuze reputatie, dat moest lukken. Nee dus, dan maar doormodderen met een bloedeloze Danny Blind, recentelijk ondersteund door een nieuw trainerstalent uit het bejaardenhuis met een fantastisch trainersverleden voor zich. Ingemetseld sprookjehuis Het sprookjeshuis in Zeist is ingemetseld door zandzakken met een papieren zicht op het echte voetbal. Misschien kan die oranje postbezorger een keer een video in Zeist bezorgen. Beelden van de Franse aanvaller Dimitri Payet die met een fluwelen trap van afstand de toevalsfactor in het voetbal benadrukte; het verschil tussen winst en blamage. Niet het spelen met drie spitsen besliste de wedstrijd maar de geniale bevlieging van een aanvaller die vlak voor tijd werd gewisseld. ,,En hij weende’’, zo sprak een geraakte romanticus Jan Mulder op de Belgische televisie. De essentie van het hele voetbal in een notendop.   Tekst: Rynk Bosma

Auteur

Redactie