Stileven | Soms val ik helemaal stil

Leeuwarden

Er komt een dag, dan zeg ik niets meer. Heb ik trouwens wel eerder gehad. Dan gebeurde er iets, zo onbegrijpelijk, dan had ik geen woorden. Nee, niet bij de dood van een kind. Dan heb je altijd nog een baksteen die je bij happy families door het raam kunt gooien. Heel onredelijk, maar menselijk.

Maar bij het gestoorde gedrag van extremisten, in een woestijn of in de aandeelhoudersvergadering van een bank... dan val ik soms helemaal stil. Dan zou ik het liefst een blanco column inleveren. Helemaal zonder woorden. Stil even. Gelukkig zijn er dan nog dichters. Judith Herzberg bijvoorbeeld: Mijn vader had een uur lang zitten zwijgen bij mijn bed. Toen hij zijn hoed had opgezet zei ik: ,,Nou, dit gesprek is makkelijk te resumeren.” 'Nee', zei hij. 'Nee toch niet, je moet het maar eens proberen.' Tekst: Ate de Jong  

Auteur

Redactie