Doorloper | De samenleving verruwt, terwijl sport verbroedert

LEEUWARDEN

Wietse Hensema (35) wilde vroeger boswachter worden. Hij werd trainer bij zijn eigen judoschool, docent lichamelijke opvoeding en gastheer bij verschillende horecagelegenheden in Leeuwarden. Dat en meer in deze Doorloper.

Een relatie? Nee, happy single. Leeuwarden is voor mij…. Mien stadsje. De stad waar ik geboren en getogen ben. Waar ik woon, werk en vooral trots op ben. Heerlijk gevoel om na bijvoorbeeld een vakantie weer naar Leeuwarden te rijden en van afstand de Averotoren weer te zien. Als ik de baas van Leeuwarden was, dan… Hadden we nog meer een (top)sport klimaat. Wat ze dertig kilometer verderop jaren geleden wel goed hebben neergezet (Olympisch steunpunt), dat heeft Leeuwarden laten liggen. Ik vind dat hoofdstad onwaardig. Stiekem heb ik de hoop dat als het nieuwe Cambuurstadion er uiteindelijk komt dat er dan eveneens een multifunctioneel sportcentrum komt. Maar ook de sportprojecten in de buurten en achterstandswijken zouden nog meer mijn aandacht krijgen. Sport is erg belangrijk voor onze jeugd. De samenleving verruwt, terwijl sport verbroedert! Een steeds groter percentage kinderen verdwijnt na schooltijd achter de spelcomputer. We moeten er voor zorgen dat ze in beweging blijven en niet in een isolement raken. Vroeger ging ik altijd stappen in… Rock-it, Darby & Joans en Club Noa Als Cambuur wint, dan… Ben ik blij voor iedereen die Cambuur een warm hart toedraagt. Ik pak zelf ook graag zo nu en dan een thuiswedstrijd mee. Dat sfeertje is onbeschrijfelijk en 't ‘mooie van Liwwadden’. Het is dan ook een bittere pil dat onze ‘trots’ volgend jaar weer in de Jupiler League moet aantreden. Een echte supporter blijft kritisch, maar vooral ook positief. Ik weet nog goed wanneer en op wie ik voor de eerste keer verliefd was, dat was… In de basischooltijd, op Ingrid. De laatste keer dat ik goed gelachen heb, weet ik nog goed… In principe gaat er geen dag voorbij dat ik niet lach. Humor is voor mij essentieel in het leven. Ik kan me niet voorstellen dat dit niet voor iedereen geldt. Maar de slappe humor die ik met Hette, een vriend en tevens collega van me, heb tijdens het werk - vaak in interactie met onze leerlingen - vind ik altijd geweldig. En dat ik huilde ook… Op de crematie van de vader van mijn maatje Ricardo. Het beste boek dat ik ooit gelezen heb, is… Ik lees eigenlijk alleen boeken op vakantie vanaf de strandstoel. Dat zijn vaak autobiografieën van (ex)sporters. Ik vind het fascinerend om te lezen hoe ze met alle tegenslagen en verleidingen binnen en buiten de sport weten om te gaan. Heb onlangs die van Ernesto Hoost, Badr Hari, Andy van der Meijde en Willem Kieft gelezen. De net uitgekomen autobiografie van ex-judoka Edith Bosch staat voor mijn volgende vakantie op de lijst om in de koffer mee te nemen. Je kunt me wakker maken voor… Nergens voor eigenlijk, laat mij maar lekker slapen. Als ik niet in Leeuwarden woonde, dan… Woonde ik in het Caribisch gebied of in Zuid-Amerika. Ik zou graag de volgende persoon voor een lintje willen nomineren… Mijn opa, naar wie ik vernoemd ben. Deze man verdiend niet alleen een lintje, maar in mijn ogen een standbeeld. Mijn opa heeft zoveel voor mij betekend op diverse vlakken en dat doet hij nog steeds op 88-jarige leeftijd, te veel om op te noemen gewoon. Ik hoop hem dan ook nog lang in mijn leven te hebben in alle gezondheid. Wat ik vroeger altijd wilde worden is… Boswachter. Wat ik uiteindelijk geworden ben, is… Trainer bij mijn eigen judoschool, docent lichamelijke opvoeding in het voortgezet speciaal onderwijs en met enige regelmaat gastheer bij verschillende horecagelegenheden in de stad. Hoogtepunten in mijn leven zijn er genoeg, maar wat er echt uitspringt is… De start van Judoschool Hensema in 2002. Het judo loopt als een rode draad door mijn leven, het hield mij van straat en bracht me de nodige discipline bij. Ik vind het geweldig om mijn expertise, samen met nog een aantal vrijwilligers, over te brengen op mijn pupillen. De verschillende facetten binnen het judo waaronder het pedagogische klimaat, maar ook het wedstrijdaspect maken dat het voor mij meer voelt als hobby dan dat het werk is. Het eerste wat ik doe als ik na mijn werk thuiskom is… Na het lesgeven zelf nog lekker sporten voordat ik op de bank beland. Wat wil je de mensen als afsluiting nog meegeven? Wat mij schokte waren de reacties van sommige stadsgenoten na de komst van de vluchtelingen naar het FEC. Dat dit veel emoties met zich meebrengt en het onzekere van wat komen gaat begrijp ik. Toch hoop ik dat iedereen probeert tolerant te blijven naar elkaar en vertrouwen te houden. De samenleving heeft de afgelopen jaren een enorme deuk opgelopen en het mag niet zo zijn dat we in angst gaan leven. Blijf in gesprek met elkaar, dan houden we het in Leeuwarden leefbaar en gezellig met z’n allen. Meedoen aan deze rubriek? Stuur dan een e-mailtje naar redactie.hah@ndcmediagroep.nl.

Auteur

Redactie