Doorloper | Een nieuwe tempel voor Cambuur graag

Leeuwarden

Albert Ypma is gek op fotograferen en schiet minstens honderd foto’s per dag. Cambuur heeft een speciaal plekje in zijn hart. Hij droomt van een nieuw stadion. Dat en meer in deze Doorloper.

Een relatie? Met Nita Tichelaar, we zijn al veertig jaar getrouwd. Leeuwarden is voor mij... Mien stadsje. Altijd weer blij als ik de contouren van de stad in het vizier heb en natuurlijk de Oldehove. Als ik de baas van Leeuwarden was, dan... Zou er meer hoogbouw komen. Ik ben gek op hoge gebouwen en het scheelt in de ruimte en de natuur. Ook zou ik mooie parken aanleggen en Skaaf (Zalen Schaaf) behouden als laagdrempelig podium voor artiesten en bezoekers. Natuurlijk zou ik ook een nieuwe Cambuur Tempel in de stad willen hebben. Cambuur en Leeuwarden horen bij elkaar, het is het visitekaartje van de stad en ommelanden. Als Cambuur wint, dan... Ja, dan ben ik zo blij als een klein kind. Er gaat niet veel boven die club. Het zit in je genen; een ziekte zegt mijn vrouw die helemaal niks met voetbal heeft. De kriebels zijn er alweer voor komende zaterdag bij de laatste training in het stadion. Dik zesduizend supporters met een echt hert op de goede plaats zijn dan in alle staten van opwinding. Vuurwerk, zang en gewoon genieten van alles en iedereen in het stadion. Ik ben dan smoordruk met foto’s knippen. Dit alles als een dikke steun aan de spelers en de club voor de wedstrijd tegen DKV. Een ware happening is dat altijd weer. Winst maakt heel veel goed en daar kan ik weer vele weken op teren. Hopelijk gaat het nieuwe stadion, wat ik de Cambuur Tempel noem, er komen. Als dit niet doorgaat, dan is dat vermoedelijk het einde van Cambuur binnen een paar jaar. Hier ligt een taak voor bestuur, gemeente, projectontwikkelaar en sponsoren. Het zou van de gekke zijn als het niet doorgaat. De laatste keer dat ik goed gelachen heb, weet ik nog goed... Ik lach elke dag wel en als ik het op de heupen heb dan horen de buren het ook wel. En dat ik huilde ook... Ik huil nooit, echt laatste keer was in 1984 toen mijn moeder was overleden. Daarna nooit meer. Oké, heb wel eens een traantje weggepinkt maar dat is dan oek alles. Ik zou graag de volgende persoon voor een lintje willen nomineren... Mijn vrouw en al die mensen die iets betekenen voor de samenleving zonder geldelijk gewin. Wat ik vroeger altijd wilde worden is… Heel kort brandweerman en iets later ruimtevaarder. Ik heb gewoon iets met de ruimte. Kon mij als klein kind al een voorstelling maken van de ruimte en de vele tientallen miljarden sterrenstelsels en lichtjaren om door te kunnen reizen. Wat ik uiteindelijk geworden ben, is... Bankmedewerker en ben helaas afgekeurd door auto-ongeluk, wat ons leven aardig op de kop heeft gezet. Sta nu op de drempel om met pensioen te gaan. Hoogtepunten in mijn leven zijn er genoeg, maar wat er echt uitspringt is… De geboorte van mijn/onze kinderen en later de kleinkinderen. Natuurlijk ook de twee keer dat Cambuur kampioen is geworden en naar het voetbalwalhalla ging. 3 mei 2013 is onuitwisbaar bij mij geworden. Het eerste wat ik doe als ik na mijn werk thuiskom is… De foto’s die ik geschoten heb op de pc zetten. Ben bezeten van het fotograferen en maak minstens honderd foto’s per dag. Mijn fototoestel is dan ook helemaal af na twee à drie jaar. Daarna nieuws lezen op internet en koffie drinken. Maar natuurlijk oek even mien vrouw lief aanzien. Meedoen Ook een keer meedoen aan deze rubriek? Stuur dan een mailtje naar redactie.hah@ndcmediagroep.nl.

Auteur

Redactie Huis aan Huis